Znate li šta je najprofitabilniji biznis? Nije to ni rudarstvo, ni industrija, ni IT sektor. Ne, dragi moji. Najsigurniji put do miliona vodi kroz tender. Da, tender! Taj magični papirnati prolaz kroz koji rođačke firme i partijski drugovi prolaze ka državnim novcima kao kroz autoput bez policije i bez zaustavljanja.
Tenderi se pišu kao ljubavna pisma unaprijed znajući ko je “srodna duša”. Konkursi se šteluju, uslovi se kroje kao skrojeni kaput taman da odgovaraju jednoj firmi. Onom “našem”.
U pozadini? Firme osnovane dan prije. Nulte reference. Fiktivne adrese. A u stvarnosti milionski iznosi. Para od naroda. Para iz budžeta. Para iz vaših i mojih džepova.
I sve po zakonu. Po onom zakonu koji su oni pisali. Da se ne lažemo.
I tako, dok narod plaća račune, “naše” firme grade fontane od deset hiljada, okrečuju kancelarije za pedeset, mijenjaju sijalice po projektima vrijednim koliko i prosječan stan u centru Tuzle. Jer zašto da ne kada mogu?
A znate li gdje završe te pare?
Na računima u Dubaiju, u vikendicama po planinama, u stanovima koje “rođak” upisuje na snahu da se ne primijeti. Završavaju i u skupim kolima koja su “službena”, a voze ih sinovi koji nikad nisu radili dan u životu.
I sad, kad lisice zveče sve bliže, svi se pitaju je li to kraj?
Ne, nije. Ovo je tek početak. Početak raspadanja jedne parazitske mreže koja nas davi već decenijama. Početak kraja onih koji su od tendera napravili privatnu kasu. Početak vremena kada će se, ako Bog da, početi pitati: ko je radio, a ne ko je koga znao.
I zato, kao refren svake poštene pjesme, ponovo pitam:
Ko je sljedeći?
Komentari