Zamislite zemlju u kojoj je važnije otići na Brenin koncert nego pred Skupštinu.
Zamislite narod koji će satima čekati u redu za kartu, ali neće stati ispred one zgrade gdje se kroji njegova sudbina. I šta se onda desi? Desi se da žene i djeca stradaju između Gradačca i Kalesije. Desi se da onkološki pacijenti ne dobiju terapiju, nego ih sistem pusti da umru u mukama.
Desi se da milioni iz budžeta nestanu u crnim rupama zvanim “aerodrom” i “jedan kroz jedan” tenderi.
A ko drži Tuzlanski kanton u šaci? Hodža i Mandža siva i tamna eminencija SDA. Oni koji navodno ratuju, ali ne zbog ideja, ne zbog naroda, ne zbog pravde. Ne, oni ratuju oko plena.
I tako, dok se SDP-ova pihtijasta opozicija koprca između šutnje i trgovine, Hodža i Mandža se svađaju i mire. I mirenje uvijek dolazi u pravo vrijeme kad se plijen previše zatrese, kad se pokoji “preletač” zaleti na pogrešnu stranu, kad SDP na trenutak pomisli da može nešto promijeniti. I onda, hop! Preletači se vrate, šejtani se istjeraju, a premijerska stolica ponovo zagrli svog Irfana Halilagića.
I sve to pod budnim okom Najeminencije iz Sarajeva, koja sa olakšanjem poručuje: “Bravo Smajo, sreća pa ste brzo riješili problem.”
A gdje smo mi? Mi smo krivi. Jer smo ih pustili. Jer nismo rekli DOSTA. Jer smo im dozvolili da nas prodaju, kupe i umotaju u isti onaj celofan kojim svake četiri godine zamotavaju svoja predizborna obećanja.
Pametan bi se stidio. Mi? Mi ćemo opet na koncert.
Komentari